het verhalenkabinet

Vroeger was ik bang voor de wolf die op de sprookjesposter in mijn kamer stond. Ik durfde ’s nachts mijn bed niet uit – wat nou als die wolf opeens tot leven zou komen?

Nadat ik in één van Paul van Loons Griezelbussen een verhaal had gelezen over een zwembad dat boven een kerkhof gebouwd was, heb ik een tijdje met verkrampte voeten gezwommen. Wat nou als er een reden was dat dat water zo koud was? En zag ik daar helemaal in het diepe iets bewegen?

Echt een dapper kind was ik niet, maar ik was wel geïntrigeerd door spookverhalen. Krachten of figuren die op een of andere manier invloed uitoefenen op mensen, die dat overigens lang niet altijd doorhebben of geloven. Of ik zelf in spoken geloof? Eerder in sferen en de doorwerking van bepaalde gebeurtenissen op plekken. Het verleden dat sporen nalaat, onze fantasie die lijntjes trekt tussen punten, de mogelijkheid dat er iets of iemand is die over onze schouder meekijkt. Het is niet te vatten en blijft me daarom zo bezighouden.

Er was een tijd waarin ik dacht dat ik wel over mijn griezelfascinatie heen zou groeien, maar na De Griezelbus volgden de jeugdthrillers van Kluitman, Goosebumps, de klassieke Halloween-films, de boeken van Stephen King en Thomas Olde Heuvelt, American Horror Story. Inmiddels ben ik de dertig ruim gepasseerd en heb ik de illusie om ooit níet meer van spookverhalen te houden los gelaten.

In al die jaren heeft er zich in mijn hoofd een soort rariteitenkabinet gevormd. Een oude apothekerskast die hoger is dan ikzelf met talloze laatjes. Al mijn duistere ideeën heb ik daarin gestopt, alle flarden uit het dagelijks leven waardoor het vanbinnen ging gisten, alle potentiële hoofdpersonages. En het wordt er nogal vol. Naast al het andere lees-, vertaal- en schrijfwerk dat ik in het dagelijks leven verricht, wordt het tijd om dat rariteitenkabinet vorm te gaan geven voor de buitenwereld.

Welkom bij het Verhalenkabinet. Geen idee waar je aan begint?

Ik ook niet.